Je pakt je tweede kopje thee (of koffie) en kijkt genietend uit het raam. Kinderen weer naar school en je eventuele partner is vandaag elders aan het werk. Inmiddels heb je het huis, en de computer, weer voor jezelf. Want je baas verwacht nog wel wat werkzaamheden van je vandaag. Je mag gelukkig thuis werken dus hoeft de thee en koffie niet te delen met je collega’s. Hoewel je dat praatje bij de printer of koffie machine waar je eigenlijk nooit op zat te wachten nu af en toe wel mist. En die altijd zeurende collega? Hoe zou het daarmee gaan?

Sinds maart heb je je huis, computer, koffiepot en werkkamer met je kinderen en je partner gedeeld. Maar bovenal deelde je je tijd en energie met genoemde personen. Geen moment meer voor jezelf onderweg naar of van je werk met je eigen muziek of gedachten. Of na het wegbrengen van de kinderen naar sport of school.

Ja natuurlijk hou je veel van hen en sta je in de startblokken zodra er “mam hoe moet deze som?” geroepen wordt. Of “pap wil je meekijken met mijn opdracht?”. Maar jouw uitleg is niet de uitleg van de leerkracht. Dus je graaft diep in je herinneringen naar hoe jij die som ook alweer uitgelegd had gekregen vroeger. Of de Nederlandse grammaticaregels. Of nog vervelender, Duits. Had je wel de meest recente regels in gedachten bij de uitleg? Als je klaar bent krijg je te horen “ik snap het beter als je meester het uitlegt”. En als de kinderen dan ‘s avonds eindelijk in bed lagen en je de computer opstartte om nog even snel je zakelijke mail weg te werken vroeg partnerlief of “je film komt kijken”. Kortom de achterliggende periode heeft zich gekenmerkt door manoeuvreren, compromissen sluiten en vaak tot 10 tellen om de sfeer gezellig te houden.

Rust

En nu… sta je daar uit het raam kijkend de afgelopen periode te overdenken. En bedenk je waar je nu staat. Alles lijkt weer even gewoon. Even normaal. Alsof er geen corona is geweest. Want de kinderen kunnen naar school, partner naar het werk. Jullie zijn er heerlijk even tussenuit geweest op vakantie, hoewel minder ver en lang dan je graag wilde. Weer gezellig samen boodschappen doen en rustig winkelen. Alleen dat enkele mondkapje herinnert aan de afgelopen periode. Klaar. We hebben het gehad, het is wel weer goed.

Je zet je kopje op het aanrecht en loopt richting je werkkamer terwijl je bedenkt dat je blij bent ongeschonden door de afgelopen periode te zijn gekomen. Jullie hebben beiden je werk nog en iedereen is in goede gezondheid. Ook de af en toe opgelopen spanningen in huis hebben jullie goed het hoofd kunnen bieden. Hoe anders had dat kunnen zijn? Hoe anders is het gegaan…

Terwijl je de computer opstart denk je aan dat vriendje van je zoon die niet alle dagen ingelogd was voor school. Of dat vriendinnetje wiens moeder haar baan is verloren. Die vader van de voetbal die in de horeca werkt, zou die weer aan het werk zijn? Plotsklaps realiseer je je dat alles nog lang niet voorbij is. De situatie buiten de deur is kwetsbaar. Vrienden en vriendinnen van jouw kinderen zijn kwetsbaar, hun gezinnen, hun leefomgeving. En met hen de leerkrachten en de zorg. Die verpleegster die gelijk met jouw gezin de boodschappen doet. Je beseft: voor hen geldt nog lang niet dat het voorbij is.

Deel je zorgen en complimenten

Maak je je zorgen om jezelf of iemand in jouw omgeving en kom je er zelf niet uit? Of is de leerachterstand die jouw kind heeft opgelopen heftiger dan je in eerste instantie dacht? Neem dan contact met ons op. We zullen jouw vragen altijd vertrouwelijk behandelen.

Heb je een compliment of opsteker voor iemand in de vitale beroepen? Deel het onder aan deze pagina!